Ο λόγος που μου αρέσει να γράφω

Μερικές φορές, ο γραπτός λόγος με εκφράζει καλύτερα από τον προφορικό. Μου είναι πιο εύκολο να πω αυτά που θέλω.

Όχι μόνο όπως μιλάω σε εσάς τώρα, αλλά και μέσα από τις ιστορίες, συνήθως προσπαθώ να δώσω ένα μήνυμα σε αυτόν που διαβάζει. Και εγώ, όταν διαβάζω, καταφέρνω να δω τα θετικά μιας ιστορίας, αν υπάρχουν. Γενικά μου αρέσει να αναλύω πράγματα και να τα συνδέω, φτιάχνοντας κάτι καινούριο. Αυτά που αναλύω, δεν είναι πάντα γραπτά. Ακόμα και μέσα από μία ταινία ή ένα τραγούδι, κάνω το ίδιο.

Δεν έχω κάτι άλλο να πω για αυτό. Αλλά σκέφτηκα κάτι. Θα βάλω μία μικρή ιστορία που έγραψα, και θέλω να μου πείτε, τι μήνυμα μπορεί να πάρει κάποιος από αυτή. Θα σας πω στο επόμενο ποστ τι ήθελα να σας δείξω. Η ιστορία είναι βασισμένη στο Corpse Party.

Α! Και δεν είναι μόνο μία η σωστή απάντηση! 🙂 Απλά έχω ένα βασικό μήνυμα στο μυαλό μου. Έτοιμοι; Πάμε!:

notebook

Ένα από τα τετράδια που γράφω ιστορίες

Τίτλος:
Κύριοι Χαρακτήρες:
Γιοσίκη Κισινούμα (Yoshiki Kishinuma)
Αηούμη Σινοζάκη (Ayumi Shinozaki)

Συμπληρωματικοί Χαρακτήρες:
Σατόση Μοτσίντα (Satoshi Mochida)
Μάηου Σουζουμότο (Mayu Suzumoto)
Σακουτάρο Μόρισιγκ (Sakutaro Morishige)
Νάομη Νακασήμα (Naomi Nakashima)
Σέικο Σινοχάρα (Seiko Shinohara)

Σημείωση:
Στην Ιαπωνία, το να φωνάζεις τον άλλον με το μικρό του όνομα, δείχνει ότι γνωρίζεις καλά αυτόν που φώναξες. Οπότε, οι περισσότεροι φωνάζουν τους άλλους με τα επίθετα


8 Νοεμβρίου 2015

Σε μία σχετικά ήσυχη γειτονιά της Ιαπωνίας στο Τόκιο, ο Γιοσίκη ξύπνησε με βαρύ κεφάλι. Δε μπορούσε να βγάλει από το μυαλό του την Αηούμη. Από τότε που τον υπερασπίστηκε εκείνη την ημέρα, τρέχει μέσα στο μυαλό του και ανακατεύει τις σκέψεις του.

-Αναδρομή στο Παρελθόν- Απρίλιος 2014-

Ο Γιοσίκη κοίταξε γύρω του, πριν ανάψει το τσιγάρο του. Για κακή του τύχη, δεν ήταν μόνος του στο γυμναστήριο.

«Κισινούμα Γιοσίκη!» άκουσε τον γυμναστή να φωνάζει. «Τι νομίζεις ότι κάνεις;»

Ο Γιοσίκη δεν απάντησε. Απλά κοίταξε τον γυμναστή στα μάτια. ‘Όχι τώρα…‘ σκέφτηκε.

«Νομίζεις ότι είναι αστείο! Νομίζεις ότι έρχεσαι για πλάκα στο σχολείο; Θες να πάρω τους γονείς σου νεαρέ μου;» ρώτησε ο γυμναστής ειρωνικά.

«Δεν τους νοιάζει για εμένα.» ανταποκρίθηκε ο 16χρονος, τότε, ξανθός. «Με έχουν διώξει από το σπίτι τους.»

«Χα! Ας γελάσω! Κάτι θα ξέρουν, ε; Ούτε εκείνοι σε παραδέχονται καλέ; Βλέπω βλέπω…» γέλασε ο γυμναστής. «Αναρωτιέμαι αν θα τους αρέσει ένα τηλεφώνημα πάντως.»

‘Ποτέ δεν έχω χτυπήσει καθηγητή.’ σκέφτηκε ο Γιοσίκη, ο οποίος ευχαρίστως θα του έριχνε μία μπουνιά. ‘Υπάρχει πρώτη φορά για όλα.’ Ο Γιοσίκη έσφιξε τις γροθιές του και πριν προλάβει να τις σηκώσει, άκουσε μια φωνή.

«Κύριε καθηγητά!» ένα κορίτσι με μπλε μαλλιά, πιασμένα σε δύο κοτσιδάκια που ξάπλωναν στους ώμους της, ήρθε χοροπηδώντας. «Ο διευθυντής σάς θέλει στο γραφείο του αμέσως!»

«Ευχαριστώ, Σινοζάκη.» αποκρίθηκε ο γυμναστής. «Γιατί δεν δίνεις λίγο προσοχή στη συμπεριφορά της εκπροσώπου της τάξης, νεαρέ;» είπε πριν εξαφανιστεί.

Το χαμογελαστό πρόσωπο της νεαρής έσβησε και γύρισε αυστηρά προς τον Γιοσίκη. «Θα του έριχνες μπουνιά! Είσαι με τα καλά σου;»

 «Ε-Εγώ-«

«Και κάπνιζες μέσα στο σχολείο! Τι άλλο κάνεις; Πίνεις.» το κορίτσι άφησε μια βαθιά ανάσα και χαλάρωσε. «Τέλος πάντων… Είμαι η Αηούμη Σινοζάκη.»

«Γιο-Γιοσίκη Κισινούμα.» τραύλισε ο Γιοσίκη. «Αλλά δεν έχει σημασία. Δε θα ξαναέρθω στο σχολείο.»

Η Αηούμη χαμογέλασε πονηρά. «Μείνε σε παρακαλώ. Δε θα είσαι μόνος σου.»

«Ε-Εντάξει…» ο Γιοσίκη ένιωθε ότι θα μπορούσε να εκραγεί από στιγμή σε στιγμή. «Τι ήθελε ο διευθυντής τον γυμναστή;»

«Α, αυτό;» γέλασε η Αηούμη. «Δεν τον ήθελε! Το έβγαλα από το μυαλό μου» και με αυτά τα λόγια, εξαφανίστηκε χοροπηδώντας, όπως ακριβώς είχε έρθει.

-Παρόν-

Ένας χρόνος είχε περάσει από εκείνη τη μέρα. Όμως ο Γιοσίκη θα θυμόταν εκείνη τη μέρα για πάντα. Όσο κι αν τον πόναγε, η αγάπη του για την Αηούμη γινόταν πιο δυνατή κάθε μέρα. Αλλά η Αηούμη είχε μάτια μόνο για τον καλύτερο φίλο του Γιοσίκη, τον Σατόση. Ήταν μόνος του. Μόνο τους φίλους του είχε. Και τη μικρή του αδερφή. Αλλά οι γονείς του θα την τιμωρούσαν κάθε φορά που θα συναντιώτουσαν. Είχε να τη δει πάρα πολύ καιρό…

Άκουσε ένα χτύπο στη πόρτα του διαμερίσματός του. Δεν ήθελε να ανοίξει την πόρτα. Θα ήταν ο Σατόση, να πάνε να παίξουν στο χιόνι. Το σχολείο ήταν κλειστό εκείνη τη μέρα. Είχε χιονίσει πολύ. Το είχαν ως συνήθεια οι δύο φίλοι, να βγαίνουν στο χιόνι. Αλλά ο Γιοσίκη, δεν ήθελε να μιλήσει στον Σατόση. Δεν ήταν ότι είχανε μαλώσει. Απλά εκείνη τη στιγμή τρέχανε πολλά πράγματα στο μυαλό του. Ήθελε απλά να σκεφτεί μόνος του.

Όποιος κι αν ήταν που χτυπούσε την πόρτα, σταμάτησε. Ο Γιοσίκη σηκώθηκε από το κρεβάτι και έπιασε την κιθάρα του. Μπορεί να μην του φαινόταν, αλλά ήταν λάτρης της μουσικής. Μάλιστα, δούλευε σε ένα κατάστημα με όργανα και CD. Πώς θα πλήρωνε το σπίτι του χωρίς δουλειά; Από τα 16 που τον διώξαν από το σπίτι, ο Γιοσίκη δούλευε. Του είχε γίνει συνήθεια τώρα. Του άρεσε η δουλειά του.

Γαργάλησε τις χορδές της κιθάρας του με το χέρι του και μία γλυκιά μελωδία απλώθηκε στο δωμάτιο. Άρχισε να μουρμουράει τα λόγια από ένα τραγούδι. Έλεγε όλα όσο ένιωθε για την Αηούμη. Η φωνή του ήταν απαλή και συνόδευε τον ήχο της κιθάρας του απίστευτα καλά.

Μερικά δάκρυα κύλησαν στα μάγουλα του Γιοσίκη. Έδειχνε σκληρός από έξω, αλλά από μέσα, ήταν ένα χαμένο γατάκι, που η ζωή του κρεμόταν από μία κλωστή. Όλα τα έκανε για χάρη της. Έκοψε το κάπνισμα και σταμάτησε να πίνει, αν και του πήρε καιρό. Έμεινε στο σχολείο και συγκεντρώθηκε στα μαθήματά του, όπως ακριβώς του είπε να κάνει η Αηούμη. Όλα αυτά τον έκαναν καλύτερο άνθρωπο. Πιο δυνατό. Αλλά την Αηούμη δεν την είχε. Και δεν θα την έπαιρνε.

Ξανάκουσε χτυπήματα στη πόρτα. Αυτή τη φορά θα άνοιγε. Σκούπισε τα δάκρυά του και έκρυψε την κιθάρα του κάτω από το κρεβάτι του. Εκείνη τη πλευρά του εαυτού του δεν την έδειχνε σε κανέναν. Ο μόνος άνθρωπος που ίσως το έδειχνε, ήταν η Αηούμη. Και αυτό ελάχιστα. Έτσι για να της δείξει πως την άκουσε και ότι δεν είναι σκληρός από μέσα.

«Έλεος Σατόση!» φώναξε όσο έψαχνε τα κλειδιά του για να ανοίξει. «Δε βλέπεις ότι είναι 8 το πρωί ακό-» ο Γιοσίκη άνοιξε την πόρτα και είδε, όχι τον Σατόση, αλλά την Αηούμη! «Σ-Σινοζάκη!»

«Δεν ήξερα ότι ήσουν απασχολημένος.» είπε η Αηούμη. «Μπορώ να περάσω αργότερα άμα θες…»

«Ό-ΌΧΙ! Ε-Εννοώ… Μπορείς να κάτσεις, δεν είναι πρόβλημα.» Ο Γιοσίκη έξυσε τον σβέρκο του.

«Δεν ήρθα για να κάτσω.» σταύρωσε τα χέρια της η Αηούμη. «Απλά… Θέλω να σου δείξω κάτι.»

«Ε… Εντάξει.» ο Γιοσίκη πήρε το μπουφάν του και βγήκε έξω, αφού κλείδωσε την πόρτα. «Πάμε!» Οι δύο φίλοι προχώρησαν μέσα στο χιόνι «Σινοζάκη; Αυτός δεν είναι ο δρόμος για το σπίτι το Καραόκε κλαμπ;»

«Μπορεί!» αποκρίθηκε η Αηούμη καθώς φτάσανε στο καραόκε κλαμπ. «Έλα!»

Μπήκανε μέσα, αλλά τα φώτα, προς έκπληξη του Γιοσίκη, ήταν κλειστά. Δεν έβλεπε τίποτα. «Σινοζάκη;» ρώτησε. Καμία απάντηση. «Σινοζάκη, που είσ-«

Ο Γιοσίκη δεν τελείωσε την πρόταση του, επειδή τον σταμάτησε η Αηούμη. Στάθηκε στις μύτες τον ποδιών της, αρκετά ψηλά ώστε να φτάνει τον σχεδόν δίμετρο φίλο της, και άγγιξε τα χείλη της στα δικά του. Ο Γιοσίκη από την άλλη, ήτανε σε σοκ. Μόλις τον φίλησε το κορίτσι που έβλεπε στον ύπνο του κάθε βράδυ, το κορίτσι που τον τρέλαινε μέρα νύχτα. Η Αηούμη Σινοζάκη.

Τα φώτα άνοιξαν ξαφνικά. «ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ!»

Του πήρε μερικά δευτερόλεπτα να συνέλθει. Να καταλάβει τι είχε συμβεί. Πρώτα τον φιλάει η Αηούμη, η οποία μέχρι εκείνη την ημέρα υποτίθεται ότι τον μισούσε και μετά όλοι του οι φίλοι του φωνάζουν ‘Χρόνια Πολλά’…

«Π-Παιδιά…» ο Γιοσίκη ήταν συγκινημένος, αλλά ως συνήθως, δεν το έδειξε.

«Ξέχασες πάλι τα γενέθλιά σου, έτσι Γιοσίκη;» ρώτησε ο Σατόση. «Δε πειράζει, θα σου τα θυμίζουμε κάθε χρόνο!»

Η Σέικο χασκογέλασε. «Και ίσως κάθε χρόνο με ένα φιλί της Σινοζάκη! Είστε απίστευτα τέλειοι μαζίιιιιιιιιιι-«

«Σέικο!» η Νάομη έβαλε το χέρι της μπροστά στο στόμα της φασαριόζικης φίλη της.

«Πόσο ψηλός είσαι τέλος πάντων;» ρώτησε η Αηούμη. «Έβαλα όλη μου τη δύναμη να σε φτάσω…» μουρμούρησε.

«1,72…» απάντησε εκείνος, χωρίς να ήταν σίγουρος τι άλλο έπρεπε να πει.

«Δεν το εννοούσα!» γέλασε η Αηούμη. «Αλλά τέλος πάντων…»

«Την επόμενη φορά θα σου δώσουμε τα ξυλοπόδαρα που χρησιμοποίησα εγώ και ο Σιγκ στο θέατρο!» είπε χοροπηδώντας η Μάηου.

«Α!» χαμογέλασε ο Γιοσίκη. «Ότι πεις Σουζουμότο. Και ευχαριστώ Σιγκ.«

Ο Σακουτάρο έκλεισε τα μάτια του. «Μόνο η Μάηου με φωνάζει έτσι. Ευχαριστώ που το λες κάθε φορά Κισινούμα!» είπε κοροϊδευτικά.

Η μέρα συνεχίστηκε κάπως έτσι. Οι 7 φίλοι να πειράζουν ο ένας τον άλλον. Ο Γιοσίκη ένιωθε για πρώτη φορά μετά από χρόνια, τη στάλα ελπίδας που του είχε μείνει να εξαπλώνεται μέσα στη καρδιά του. Η οποία τον κατέλαβε ολοκληρωτικά, το απόγευμα. Άκουσε ένα χτύπο στη πόρτα. Όσο κουρασμένος κι αν ήτανε, ο 18άχρονος, τώρα, Γιοσίκι, άνοιξε την πόρτα. Εκεί, στεκόταν ένα μικρό κοριτσάκι με δύο μεγάλες ξανθές κοτσίδες στα πλάγια του κεφαλιού της.

«Μεγάλε αδερφέ!» είπε η μικρή του αδερφή…

Τέλος

Advertisements

Σχολικές στολές: Η γνώμη μου

Την Παρασκευή στο σχολείο, ο καθηγητής μας της μουσικής, πραγματοποίησε μία εκδήλωση για την ιστορία του σχολείου, την οποία κινηματογραφήσαμε. Δεν θα πω πολλές λεπτομέρειες, επειδή ο ίδιος μας παρακάλεσε να μην ανεβάσουμε υλικό από την εκδήλωση, πριν να το ανεβάσει ο ίδιος.

Είχαμε πάει όλοι μας στο σχολείο, φορώντας παρόμοια ρούχα με αυτά που φορούσαν παλιά. Δηλαδή σαν τις παλιές καλές σχολικές στολές. Και να σας πω την αλήθεια, μου άρεσε!

Μερικά πράγματα που κάναμε εκείνη την ημέρα:

  1. Φοράγαμε σχολικές στολές (Τα ρούχα της παρέλασης και όσοι δεν είχανε στολή, παρόμοια ρούχα) Ακόμα και οι δάσκαλοι ήρθανε πιο μαζεμένοι.
  2. Τα αγόρια και τα κορίτσια δεν μιλούσαν μεταξύ τους. Φυσικά, όχι με πολύ αυστηρότητα.
  3. Στην τάξη, καθόμασταν τα κορίτσια από τη μία πλευρά τα αγόρια από την άλλη.
  4. Στην προσευχή το πρωί (και κατά τη διάρκεια της εκδήλωσης), τα κορίτσια ήταν από τη μία πλευρά (Α’,Β’ και Γ’ γυμνασίου) και τα αγόρια από την άλλη (Α’,Β’ και Γ’ γυμνασίου)

Το αστείο ήτανε, πώς ο Κωνσταντίνος, ο Αλέξανδρος και ένας άλλος μου φίλος, είχανε προχωρήσει μπροστά και έξαχαν από τα υπόλοιπα αγόρια. Να κάνω εγώ και η Νεφέλη νοήματα «Πάτε πιο πίσω!» αλλά εκείνη, δεν καταλάβαιναν. Τι να κάνουμε όμως;

Θυμάμαι που κάποια στιγμή, τράβαγα τη Νεφέλη και την Άννα από το χέρι και με το που μας βλέπει ο κύριος, (με κάμερα στο χέρι ήτανε) ΠΟΥΦ! Γυρίζει την κάμερα προς εμάς. Μου φάνηκε αστείο για κάποιο λόγο.

Όταν γυρνάγαμε σπίτι, εγώ, η Νεφέλη, ο Αλέξανδρος και ο Κωνσταντίνος, τους είχα πρήξει ότι μοιάζουμε με Ιαπωνέζους που γυρνάνε από το σχολείο. Και δεν το είπα για κοροϊδία. Γιατί εγώ ΛΑΤΡΕΥΩ την Ιαπωνία και τις συνήθειες εκεί!

Εγώ: Ναι ναι! ΕΤΣΙ ΕΙΝΑΙ! Μοιάζουμε με παιδιά του λυκείου, συγκεκριμένα Ιαπωνέζους! Δεν είναι τέλειο;
Αλέξανδρος: Όχι…;
Εγώ: ΕΙΝΑΙ!
Κωνσταντίνος: Ηρέμησε καλέ…
Νεφέλη: Χλωμό το βλέπω. Όταν έχεις κόλλημα με anime (άνιμε)…
Εγώ: ΕΤΣΙ-
Αλέξανδρος: Στοοοοοοοοοοοπ!
Κωνσταντίνος: Μη φωνάζετε!
Νεφέλη: LOLIPOP!
Εγώ: (προσπαθώντας να κρατήσω τον τρελό μου εαυτό υπό έλεγχο) (κραυγάζω) ΝΑ ΝΤΥΘΟΥΜΕ ΙΑΠΩΝΕΖΟΙ ΤΙΣ ΑΠΟΚΡΙΕΣ!
Νεφέλη: Death Note!
Εγώ: Ναι… Και αυτό, αλλά…
Αλέξανδρος: Ωχ…
Εγώ: ΕΤΣΙ! (δείχνω μία φωτογραφία)

Corpse Party Uniforms

Ειλικρινά, μακάρι να είχαμε αυτές τις στολές στο σχολείο! Δε ξέρω γιατί μου αρέσουν τόσο πολύ, αλλά για κάποιο λόγο, απλά με ξετρελαίνουν!

Αλέξανδρος: Ωραία είναι η μαύρη στολή (τους είχα δείξει και μία άσπρη στολή)
Κωνσταντίνος: ΚΛΑΙΣ, είμαι μέσα! (Το ‘κλαις’ είναι ένα καινούριο πράγμα που λέμε, όταν μας γίνεται κάτι καλό)
Νεφέλη: Σοβαρά Έβελον; Corpse Party;

Και πριν αρχίσετε τις απορίες, «Μα το Corpse Party, είναι αυτό το δολοφονικό anime! Για πιο λόγο να το βλέπει μία δωδεκάχρονη;»

  1. Είμαι σχεδόν 13!
  2. Στην πραγματικότητα, δεν ασχολούμαι με το δολοφονικό κομμάτι. Μόνο με το απλό και φυσιολογικό κομμάτι της σειράς/βιντεοπαιχνιδιού/περιοδικού (Manga)

Αλλά το ποστ δεν είναι για να σας δικαιολογήσω το λόγο που ξέρω για αυτό το anime. Είναι για να σας πω τη γνώμη μου για τις σχολικές στολές! Εγώ τις αγαπάω ❤ Απλά τις λατρεύω, απλά θέλω να φοράω στολές, απλά απλά απλά!

Μου είπε το μάνα μου, πώς όταν κατάργησαν τις στολές, έλεγαν πώς τα παιδιά ήταν σαν στρατιώτες και δεν ξεχώριζαν, δεν ήταν οι εαυτοί τους κλπ.

Θα παραδεχτώ, οι ποδιές που φορούσαν παλιά, δε μου αρέσουν. Αντί να καταργήσουν όμως τις στολές, θα μπορούσαν να κάνουν κάποια έρευνα για το τι αρέσει στα παιδιά να φοράνε και να έφτιαχναν μία στολή της προκοπής (σαν αυτή στη φωτογραφία ^.-)

Τα εξηγούσαν λοιπόν αυτά στους φίλους μου, αλλά που να καταλάβουν τι εννοώ. Ώρες ώρες, ούτε εγώ καταλαβαίνω αυτά που λέω! Αλλά, εγώ είμαι έτσι κι αλλιώς παλαβή. ΓΟΥΠ ΓΟΥΠ!

Ο μόνος που συμφώνησε για τις απόκριες, είναι ο Κωνσταντίνος. Αλλά νομίζω πώς ο μόνος λόγος που το έκανε, είναι γιατί του άρεσε πάρα πολύ ο χαρακτήρας που του έδειξα. (Αυτός με τα γυαλιά στη φωτογραφία) Αλλά αφού το σχέδιο μου λειτουργεί, τι με νοιάζει; ^.^

Να σας πω τώρα πώς αντιμετώπισα τον «πόνο» μου…:
Τη στιγμή που γράφω το ποστ, φοράω τη στολή της Ayumi Shinozaki (Αιούμη Σινοζάκη) Θα πείτε, όλων ίδια δεν είναι; Ναι ίδια είναι. Αλλά εγώ, έχω φτιάξει και τις κοτσίδες… Μέχρι και μαθητική ταυτότητα έφτιαξα!

Χάρηκα που τα είπαμε, άγνωστε που διαβάζεις το site μου! Εκτός και αν σε ξέρω, τότε… Τέλος πάντων. Πού είχα μείνει; Α ναι! PEACE OUT!
~Εβελίνα

Ακολουθώντας τα βήματα

Μπαίνω λοιπόν σήμερα στο σχολείο. Τι βλέπω; Βρεγμένο προαύλιο, γκρίζος ουρανός. Ναι. Ναι η μέρα θα ήταν γκρι.

Χτυπάει το κουδούνι, πάμε στις τάξεις μας. Γυρίζω πίσω να μιλήσω στη Νεφέλη επειδή βαριόμουνα.

Νεφέλη: Έβελον! Έχω νέα ΕΒΕΛΟΝ!
Εγώ: Άντε πες, πριν έρθει η κυρία.
Νεφέλη: Λοιπόν χθες, έδειξα στον μπαμπά μου το Blog σου και είπε ότι είναι καταπληκτική ιδέα και να φτιάξω as well!
Εγώ: OMG! Αυτό είναι fabulous! (Δε βγάζει νόημα το ‘Fabulous’ εκεί, αλλά έτσι είναι η νεολαία :P)

Στον κόσμο μου, φεύγει ο γκρίζος ουρανός και στεγνώνουν τα προαύλια, καθώς βγαίνει ο ήλιος. Η Νεφέλη έφτιαξε blog! How nice!

Donnie sleeping

Ζωγραφιά που έκανα στο κινητό μου (Μια ώρα μου πήρε >_<)

Το αστείο είναι ότι τώρα είμαι στην αίθουσα μουσικής και γράφω. Έτσι κι αλλιώς, κάνουμε πρόβες για μία γιορτή που δε συμμετέχω. Και εγώ και η Νεφέλη, γράφουμε Post στα πρόχειρα τετράδιά μας. (Τα οποία θα τα πληκτρολογήσουμε αργότερα στον υπολογιστή)

Γιατί αυτό κάνουν οι Bloggers, ντα!

Το blog της Νεφέλης: https://funnynene.wordpress.com/

Τι συμβαίνει όταν αφήνεις μία 12άχρονη (& μία 10άχρονη) μόνη στο σπίτι

Πρώτα απ’όλα ας πούμε ένα γεια. Πέρασε λίγος καιρός, δε νομίζετε;

  1. ΓΕΙΑ ΣΑΑΑΑΣ! 😀

Δεύτερον- Δεν υπάρχει δεύτερον 😛 Οπότε ας μπούμε στο ψητό! >:)


Χθες, που ήταν σε μια συνάντηση η μαμά μου- Βασικά όχι. Όχι όχι όχι… Θα το πάρουμε από άλλο σημείο!

Τώρα, γυρνάω μόνη μου από το σχολείο. Δηλαδή και με τους φίλους μου. Εγώ, η Νεφέλη και τα δίδυμα μένουμε πάρα πολύ κοντά. Μόνο λίγα σπίτια διαφορά. Συνήθως μόλις μας αφήνει το λεωφορείο στη στάση, πάμε κατευθείαν σπίτια μας, αγνοώντας τα γλυκίσματα που έχει το περίπτερο δίπλα. Μια φορά λοιπόν, που έφυγα μόνο με τη Νεφέλη, σταματήσαμε στο περίπτερο να πάρουμε εισιτήρια.

Όμως δεν τα βρίσκεις στο δρόμο τα εισιτήρια! Τα βρίσκεις δίπλα στη στάση, δηλαδή στο περίπτερο, εκεί που έχει τα ωραία γλυκίσματα! Μιαμ! Οπότε και εμείς, δεν αντισταθήκαμε στα αναψυκτικά… Παίρνουμε από το ψυγεία δύο γκαζόζες (αν έχει πληθυντικό η λέξη τέλος πάντων) και καθόμαστε στα σκαλάκια στο σπίτι μου να τις πιούμε.

Καθόμαστε εκεί για δέκα-είκοσι λεπτά και μετά φεύγει η Νεφέλη. Οπότε και εγώ, αναβαίνω πάνω και λέω στο μάνα τι κάναμε (χωρίς το μέρος με τις γκαζόζες φυσικά!) Τις επόμενες μέρες, καθόμουν εγώ, η Νεφέλη και τα δίδυμα στην αυλή του σπιτιού μου. Ρωτάω μια μέρα την μαμά μου λοιπόν:

Εγώ: Μαμά;
Μάνα: Τι είναι;
Εγώ: Θεωρητικά, στον κήπο μας δεν είναι μέσα στο σπίτι μας, σωστά;
Μάνα: Άντε πες τι αταξία σχεδιάζεις πάλι;
Εγώ: Τόσο καιρό, δε σε ρωτάω για να έρθουν τα παιδιά στην αυλή.
Μάνα: Όντως.
Εγώ: Άρα δε χρειάζεται να σου ζητάω την άδεια για να έρθουν στην αυλή.
Μάνα: Όχι δε χρειάζεται.
Εγώ: Οπότε… Μπορώ οποιαδήποτε στιγμή, να καλέσω κάποιους φίλους μου να έρθουν, καλά δε λέω; Και να μείνουμε μόνο στην αυλή.
Μάνα: (γελάει) Ναι, μπορείς.
Εγώ: Μιιιιπ! ΝΙΚΗ! (Ούτε καν ξέρω τι σημαίνει ‘Μιιιπ’ απλά μου αρέσει να το λέω :D)

Είχε περάσει μια εβδομάδα από τότε. Και να ‘μαστε στο σημείο που σταμάτησα!

Χθες, που ήταν σε μια συνάντηση η μαμά μου, άφησε εμένα και την Εβίτα μόνες μας, με τον παππού και τη γιαγιά (Οι οποίοι μένουν από κάτω μας)

Είχα μόλις τελειώσει τα μαθήματα μου και ετοιμαζόμουν να λούσω τα μαλλιά μου. Μου έρχεται ένα μήνυμα στο κινητό και βλέπω ότι είναι από τον Κωνσταντίνο.

Κότσος: (Το παρατσούκλι Νο2)
Μπορείς πλατεία σήμερα;
Εγώ: Δε νομίζω, λείπει η μαμά μου.
Κότσος: Αααααααα 😦
Εγώ: Ναι, σόρυ. Είμαι με την γιαγιά και τον παππού μου.
Κότσος: 😦
Εγώ: 0-0 ΙΔΕΑ!
Κότσος: Τι;;;;
Εγώ: Μπορείτε να έρθετε αυλή μου;
Κότσος: Ναι;
Εγώ: ΝΙΙΙΙΙΙ
Κότσος: Α οκ. Τι ώρα;
Εγώ: Σε 10-15 λεπτα…..;
Κότσος: Οκ, τα λέμε.

Και σίφουνας, λούζω τα μαλλιά μου! Στο τσακ πρόλαβα να τα στεγνώσω. Εντωμεταξύ να μην έχω πει τίποτα απολύτως στη γιαγιά και στον παππού μου. Ούτε στην Εβίτα! Πιάνω το τηλέφωνο, παίρνω τη γιαγιά μου και της εξηγώ την ιδέα μου.

Σκεφτόμουν να πάρω τη μαμά μου να τη ρωτήσω πρώτα, αλλά πώς θα το σήκωνε στο σεμινάριο που ήταν; Πάω κάτω στην αυλή και περιμένω να έρθουν. (Ευτυχώς πιάνει wifi στην αυλή!)

Kai and Skylor holding hands

Μια ζωγραφιά που έκανα (Κάη στα αριστερά, Σκάιλορ στα δεξιά)

Μόλις ήρθανε τα δίδυμα, καθίσαμε για καμιά ώρα και μιλάγαμε. Μετά είναι που βγαίνουν τα κινητά και αρχίζουμε τις βλακείες…

Αλέξανδρος: Έχεις κάτι να φάμε; (λέει για πλάκα)
Εγώ: Και γιατί όχι; Πάτα το πάνω πάνω κουδούνι.
Αλέξανδρος: (το πατάει)
Εβίτα: Somebody called me….? (μιλάει από το κουδούνι)
Κωνσταντίνος: ΑΥΤΟΣ ΤΟ ΕΚΑΝΕ!
Εγώ: Έβι, φτιάχνεις ποπ κορν και τα πετάς από το μπαλκόνι;
Εβίτα: ………….. Ok!

Μετά από 5 λεπτά, ακούγεται η φωνή της Εβίτας από το μπαλκόνι. Τα πετάει τα ποπ κορν κάτω. Εκείνη τη στιγμή (που πήγε ο Αλέξανδρος να τα ανοίξει) μου έρχεται άλλο ένα μήνυμα από τη Νεφέλη (η οποία μου είχε πει ότι δε μπορεί να έρθει) ότι τελείωσε το διάβασμα και έρχεται. Οπότε την περιμέναμε πριν τα ανοίξουμε. Βάζω μουσική από το κινητό μου (προϊστορική μουσική, για πλάκα) και αρχίσαμε να τραγουδάμε όλοι μαζί περιμένοντας.

Εγώ/Κότσος/Άλεξ: IT’S THE FINAL COUNTDOWN! Τουρουρουρου! Τουρουρουρουρου!
Νεφέλη: (εμφανίζεται) Ξέρετε ότι ακούγεστε ως κάτω, σωστά;
Εγώ/Κότσος/Άλεξ: Εμ…

Ανοίγουμε τα ποπ κορν (που η Νεφέλη δε μπορούσε να φάει επειδή έχει σιδεράκια, οπότε η Εβίτα μας πέταξε και πατατάκια) Παίζαμε για 2 ώρες, μέχρι που χτύπησε το τηλέφωνό μου. «Μάνα» έλεγε η οθόνη.

Εγώ: Ναι;
Μάνα: Εβελίνα γυρνάω τώρα. Καλά είστε;
Εγώ: Ναι ναι. Είμαι στην αυλή με τα δίδυμα και τη Νεφέλη!
Μάνα: Πλάκα κάνεις;
Εγώ: Nope!
Άλεξ: Γειααααα!
Κότσος: Γεια σας, Άσπα!
Νεφέλη: What’s up?
Μάνα: (έχει σκάσει στα γέλια) Ωραία περνάτε;
Εγώ: Ναι ναι!

Τέλος πάντων, μόλις ήρθε η ώρα για ύπνο, αποχαιρέτησα τους φίλους μου και ανέβηκα πάνω. Η Εβίτα (πανευτυχής που κάθισε ένα δίωρο μόνη της στον καναπέ βλέποντας βίντεο) και εγώ ετοιμαστήκαμε και πήγαμε κρεβάτια. ‘Καληνύχτα τέλεια μέρα!’ σκέφτηκα πριν πέσω για ύπνο… Αλλά δε πρόλαβα γιατί το μάνα ήρθε! LOL!

Αυτό ήταν για σήμερα! Ελπίζω να σας άρεσε 🙂 PEACE OUT DUDES!

~Evelina

Μια νέα αρχή

Οι περισσότεροι από εσάς θα ξέρετε ήδη ότι ξεκίνησα το γυμνάσιο. Άλλοι από την άλλη θα ξέρετε ότι…

Συμπλήρωσα 3 χρόνια blogger!

Ούτε καν το κατάλαβα! Έχω να ανοίξω υπολογιστή εδώ και μία εβδομάδα, επειδή άνοιξαν τα σχολεία, τα φροντιστήρια (Αγγλικά) κτλ. Ανοίγω το blog που λέτε και βλέπω στις ειδοποιήσεις ‘Χρόνια πολλά με το WordPress.com!’ Μπερδεμένη, πατάω πάνω στο μήνυμα. ‘Γραφτήκατε στο WordPress.com πριν από 3 χρόνια!’

Δηλαδή τόσο αφηρημένη είμαι; Ξέχασα τα γενέθλια του blog! Τα ξέχασα επειδή είχαμε σχολείο!

12824689263_8a213b2b44_h

Σχολείο. Μόλις τώρα θυμήθηκα τον λόγο που έφτιαξα το σημερινό post! Αρκετοί από εσάς θέλατε να μάθετε για την αλλαγή του σχολείου. Να ‘μαστε λοιπόν.

Δεν έχω να πω κάτι για τον αγιασμό, ίδιος με το δημοτικό ήτανε. (Εκτός από το γεγονός ότι ο παπάς που βάπτισε εμένα και την Εβίτα ήταν εκεί [!]) Η πρώτη μέρα είναι που μετράει κατά τη γνώμη μου.

Ξυπνάω λοιπόν το πρωί και ντύνομαι. Ποτέ δεν είχα πρόβλημα με το ξύπνημα το πρωί. Κάθε μέρα τα ξημερώματα είμαι ξύπνια. Νομίζω πως η πρώτη ‘εντύπωση’ ας πούμε, ήταν από τον μπαμπά μου, ο οποίος με πήγε στο σχολείο.

«Εβελίνα κοίτα στα δεξιά το λυκειάκι που καπνίζει!»

Εγώ γέλασα και συμφώνησα. Αυτό είναι ένα μειονέκτημα στο γυμνάσιο/λύκειο (μοιραζόμαστε ένα σχολείο) Υπάρχουν παιδιά που καπνίζουν, κάτι που με στεναχωρεί αρκετά.

Μπήκα στο σχολείο. Για καλή μου τύχη, η Άννα ήταν ήδη εκεί. Μόλις χτύπησε το κουδούνι, πήγαμε στην προσευχή.

Η πρώτη γυμνασίου (εμείς) έμεινε κάτω. Θα μας έλεγαν τα τμήματα. Εννοείται, εγώ ήμουν πρώτη στον κατάλογο. (Το επίθετο μου είναι από ‘Α’. Αντιμετωπίζω το ‘Νούμερο 1 στον κατάλογο με τους μαθητές’ πρόβλημα από τότε που άρχισα το σχολείο -_-) Μάλλον ήταν αρκετά τα παιδιά γιατί δημιουργήθηκαν 5 τμήματα. Α1, Α2, Α3 κτλ. Εγώ είμαι στο Α1.

Ευτυχώς, ευτυχώς, έχω στην τάξη μου την Νεφέλη. Αυτή και άλλη μία φίλη μας, είμαστε οι μόνες που μείνανε συμμαθήτριες (Το όνειρο να πάω επιτέλους με την Άννα και να μείνω συμμαθητές με τα δίδυμα καταστράφηκε)

Πρώτη ώρα: Μπαίνει μέσα η δασκάλα… Δεν είχαμε ιδέα τι μάθημα έκανε. Μας συστήθηκε (χωρίς να πει το μάθημα που κάνει για κάποιο λόγο 0_0) και μας έβαλε να κάτσουμε με αλφαβητική σειρά. Της είπαμε τα ονόματά μας και μετά μας είπε τι μάθημα κάνει.

ΑΡΧΑΙΑ!

Αρχαία! Γιατί; Γιατί έπρεπε να ξεκινήσουμε με αρχαία; Δηλαδή από όλα τα άλλα ενδιαφέροντα μαθήματα (Ξέρετε τώρα, πληροφορική, γυμναστική, αγγλικά) αρχίσουμε με τα αρχαία… Η δασκάλα δεν είναι κακιά. Είναι πολύ καλή βασικά. Αλλά τα αρχαία! Α πα πα!

Χτυπάει το κουδούνι για το διάλειμμα (… Κλειδωθήκαμε στην τάξη καταλάθος) Τρέχω εγώ και η Νεφέλη αν βρούμε τα δίδυμα και την Άννα. Αρχίσαμε εκεί την πολυλογία.

Εγώ: Πώς τα πάτε;
Νεφέλη: Καλή η τάξη;
Κωνσταντίνος: (Άντε, σας αποκάλυψε το αληθινό όνομα του ‘Zane’ που βλέπετε στα post που και που) Άσε…
Άννα: Εβελίνα σώσε με, είμαι με τα δίδυμα στο Α2!
Αλέξανδρος: Γιατί ρε; Συμμαθητές δε θες να είμαστε;
Άννα-Κωνσταντίνος: Αυτή/Αυτός είναι το πρόβλημα!

Εδώ και τόσα χρόνια, η Άννα και ο Κωνσταντίνος παριστάνουν ότι μισούν ο ένας τον άλλον για πλάκα (Δοκίμασαν να σταματήσουν, δεν τελείωσε καλά) Σκάω εγώ και η Νεφέλη στα γέλια. Μετά γελάμε όλοι μαζί.

Εγώ και η Νεφέλη κάνουμε μια ‘Λίστα Καθηγητών’. Βάζουμε τους καθηγητές με τη σειρά που μας αρέσουν. Δεν έχει λογική βασικά, αλλά έχει πλάκα!

Δεύτερη ώρα: Μαθηματικά. Ειλικρινά το διασκέδασα πάρα πολύ. Ο καθηγητής στα μαθηματικά είναι πάρα πολύ καλός. Μας είπε ότι η προσπάθεια είναι το πιο σημαντικό πράγμα και άμα δεν μπορούμε να λύσουμε κάτι, να μην το κάνουμε. Δεν πειράζει. όμως θέλει να το προσπαθήσουμε. Να λέμε τη γνώμη μας για οτιδήποτε κι ας γελάσουν οι άλλοι. Εμείς έχουμε μια γνώμη και πρέπει να λέμε τι θέλουμε ή τι σκεφτόμαστε. Μου άρεσε πάρα πολύ όπως τα έλεγε.

Τις άλλες ώρες, ειλικρινά δε θυμάμαι τι μάθημα είχαμε. Μα τι σημασία έχει; Οι καθηγητές όλοι ήταν καταπληκτικοί! Και δε μας φωνάζουν με τα επίθετα. Yes!

Από το σχολείο φεύγω με την Νεφέλη επειδή μένουμε δίπλα. Σήμερα φύγαμε και με τα δίδυμα 🙂

Τώρα άμα είσαι στη θέση που είμαι και εγώ και ξεκίνησες το γυμνάσιο, να μερικές συμβουλές.

  • Θες να ξεχωρίσεις; Μην το κάνεις. Δεν αξίζει, αλήθεια λέω. Είμαστε αυτοί που είμαστε. Καλύτερα να είσαι με τους φίλους σου και να μη σου μιλάνε όλοι. (το ξέρω γιατί στα Αγγλικά τη δεύτερη μέρα, λέγαμε πράγματα για τον εαυτό μας και τώρα όλοι στην τάξη ξέρουν το URL του Quotev μου… Σήμερα μου έλεγαν για τις ιστορίες μου και κυριολεκτικά ήθελα και λίγο χρόνο για εμένα μετά από αυτό!)
  • Σου είπαν οι καθηγητές να μην πας στο χώρο το λυκείου; Καλά σου λένε. Ήδη μπήκανε κάποιοι τιμωρία.
  • Μην ανησυχείς ότι τα πράγματα δεν θα πάνε καλά. Που το ξέρεις αφού δε βρέθηκες ποτέ εκεί; Μην κρίνεις ένα βιβλίο από το εξώφυλλό του. (Το έχω κάνει και το μετάνιωσα πικρά)
  • Άμα πάλι θες να ξεχωρίσεις (και δε σε ένοιαξε η πρώτη συμβουλή ._.) δε μετράνε τα ρούχα κτλ. Το μόνο που χρειάζεται, είναι ένα χαμόγελο και η αυτοπεποίθηση. Να πας στον άλλον χωρίς να φοβάσαι ότι δε θα σε συμπαθήσει. Να κάνεις λίγο παρέα με όλους και να γνωρίζεις καινούρια άτομα.
  • Άμα έχεις μαύρη ζώνη στο ελληνικό βρομόξυλο (όπως λέει ο συμμαθητής μας ο Αστέριος [Να δώσω και credit βρε παιδιά!]), είναι σημαντικό για την τάξη σου να το ξέρει!

Καλά ίσως όχι το τελευταίο.

Αυτά έχω μέχρι στιγμής. 3 μέρες είμαι στο γυμνάσιο δε μπορώ να ξέρω τα πάντα! Το γυμνάσιο δεν είναι κακό όπως νόμιζα. Μου αρέσει ήδη πάρα πολύ! Ελπίζω να το βλέπετε και εσείς έτσι (άμα είστε στο γυμνάσιο ή στο λύκειο φυσικά!) Peace out dudes!
~Evelina

photo by: Ken

Τι εννοούμε όταν λέμε ‘περίεργο’ και ‘φυσιολογικό’;

Η λέξη ‘περίεργο’ είναι η αντίθετη της λέξης ‘φυσιολογικό’. Άλλα το να είσαι περίεργος είναι φυσιολογικό. Αλλά οι φυσιολογικοί, ας πούμε, άνθρωποι θεωρούν τους περίεργους, ας πούμε, ανθρώπους περίεργους. Μα το να είσαι περίεργος είναι φυσιολογικό. Άρα θεωρούν τους εαυτούς τους περίεργους; Δηλαδή φυσιολογικούς;

Τελικά… Τι εννοούμε όταν λέμε ‘περίεργο’ και ‘φυσιολογικό’;

5122002403_20c35ca953_z

Photo by: Robert Mast

Νόμιζα ότι είπαμε όχι άλλα κέικ για αυτό τον μήνα!

Αποφάσισα να μετα- Όπα μισό λεπτό! Που πήγαν οι τρόποι μου; Γεια σε όλους σας εκεί έξω! Μάθημα τρόπων ΤΕΛΟΣ

Κανονικά σχεδίαζα να σας μιλήσω για το μόνο πράγμα που με κάνει να φαίνομαι λιγουλάκι κοριτσίστικη: Το ‘Pixane’ (Ninjago) Αλλά μου ήρθε η ιδέα! Ε έπρεπε να τη γράψω!

Λοιπόν… Πολλοί από εσάς έχουν καταλάβει, ότι τρελαίνομαι να γράφω και να διαβάζω. Και όπως ξέρετε, ανεβάζω στο Internet ορισμένες ιστορίες. Αλλά για περιμένετε λίγο! Τόσα σας έχω πει για αυτά που κάνω, μα δεν σας τα έχω δείξει!

Αποφάσισα να μεταφράσω ένα μικρό αστείο κειμενάκι που έγραψα (το οποίο είναι από τις πιο πετυχημένες μικρές ιστορίες που γράφω) για να το διαβάσετε!

Μερικά πράγματα που πρέπει να ξέρετε πριν διαβάσετε:
-Η ιστορία είναι Ninjago αλλά δεν χρειάζεται να ξέρετε από υπόθεση κτλ
-Ο Κόουλ (ο πρωταγωνιστής της ιστορίας) τρελαίνεται για κέικ!
-Η ιστορία είναι στο POV του Τζέι.
-POV σημαίνει ‘Point of View’. Δεν ξέρω πώς ακριβώς μεταφράζεται στα ελληνικά, μα μπορούμε να πούμε ότι είναι ‘από τη σκοπιά του τάδε’ ή ‘από την πλευρά που το βλέπει ο τάδε’

Ας ξεκινήσουμε!

I thought we said no more cakes for this month

POV του Τζέι

Ο Κόουλ είναι κλειδωμένος στο δωμάτιό του εδώ και μία ώρα. Αρχίζω να ανησυχήσω… Τι στο καλό κάνει; Θα πάω να ελέγξω.

«Κόουλ; Είσαι εκεί μέσα;» ρώτησα
«ΦΥΓΕ ΤΖΕΙ» Μόλις μου φώναξε;
«Κόουλ σε παρακαλώ έλ-» σταμάτησα να μιλάω επειδή ο Κόουλ βγήκε από το δωμάτιό του.
«Τζέι κάνε ησυχία! Εί-Είναι το.. Το κορίτσι μου μέσα»
«Αα… Εμ. Δεν το ήξερα συγνώμη»
«Θα είναι μαζί μας στο μεσημεριανό, εντάξει;» μου είπε.
«Εντάξει! Πώς τη λένε;»
«Κάγιαμ»

Κάγιαμ; Τι; Υπάρχει αυτό το όνομα; Τέλος πάντον… Μάλλον θα είναι Κινέζα! Θα πάω να δω πότε τελειώνει ο Ζέιν με το φαγητό.

«ΤΟ ΦΑΓΗΤΟ ΕΙΝΑΙ ΕΤΟΙΜΟ!» φωνάζει.
«Πάνω στη ώρα!» λέω στον Ζέιν και χαμογελάω.

Τώρα, περιμένουμε το κορίτσι την Κάγιαμ και τον Κόουλ να φάμε. Μόλις ο Κόουλ έρχεται, είναι μόνος του.

«Που είναι η Κάγιαμ;» ρωτάω.
«Δεν υπάρχει Κάγιαμ Τζέι…» απάντησε ο Κόουλ και κοίταξε στο πάτωμα.
«Μα- Μα μου είπες ότι-»
«Την έφαγα»
«ΤΙ;;;» ρωτήσαμε όλοι μαζί, εκτός από τον Ζέιν.
«Κόουλ» ξεκίνησε ο Ζέιν. «Είναι μήπως η Κάγιαμ, λέω εγώ, κέικ;»
Ο Κόουλ έγνεψε. «Την- Εννοώ το ονόμασα Κάγιαμ επειδή… Το ‘κα’ είναι από το κέικ και το ‘γιαμ’ είναι από το γιάμι» μας εξήγησε.
«Νόμιζα ότι είπαμε όχι άλλα κέικ για αυτό τον μήνα! Κόουλ ξεκόλλα!» τόνισε ο Ζέιν.
«Συγνώμη απλά δεν μπ-» Ο Κόουλ σταμάτησε να μιλάει, έτρεξε στην κουζίνα και πήρε το κέικ που έφτιαξε ο Ζέιν «Αντίο, κορόιδα!» Δίνει μια και τρέχει στο δωμάτιό του.

Έμαθα ένα πράγμα σήμερα. όσο κι αν προσπαθήσεις, είναι αδύνατον να χωρίσεις τον Κόουλ και τη Κάγια- Εννοώ το κέικ!

ΤΕΛΟΣ

Αυτό ήτανε λοιπόν! Ελπίζω να σας άρεσε, η ιστοριούλα. Πείτε μου άμα θέλετε να ανεβάζω που και που μερικές. Θα το κάνω με χαρά! Θα σας δω όλους την επόμενη φορά!