Μα καλά; Είναι σίγουρο ότι δεν είμαστε δίδυμες;

Γεια σας μαμάδες και μπαμπάδες, αγόρια και κορίτσια, μικροί και μεγάλοι! Ξέχασα κάποιον; Δε νομίζω! Τέλος πάντων. Σας παραξένεψε ο τίτλος του post; Μην ανησυχείτε! Θα σας πω τι εννοώ σε λίγο! Εννοώ τώρα! Ναι… Απλά θα συνεχίσω να γράφω! =)

Σας ρωτάω: Τι συμβαίνει όταν ανακαλύπτεις ότι έχεις μια δίδυμη αδερφή, στην Εσθονία; Παμ παμ πααααααμ! Ακριβώς! Εγώ και η Μάια, έχουμε ΤΟΣΑ πολλά κοινά, που δεν υπάρχει άλλη εξήγηση πια!

Ποιά είναι η Μάια; Θα σας το πω πιο απλά!

Όνομα: Μάια
Ηλικία: Δώδεκα (Αφού είπαμε είμαστε δίδυμες!)
Ενδιαφέροντα: Ninjago (εννοείται!)
Αγαπημένος νίντζα: Lloyd (Λόηντ)

Μου αρέσει να φτιάχνω τέτοιες ταυτότητες, αλλά θα μου πιάσει το μισό post άμα συνεχίσω!

Η Μάια ήταν η πρώτη φίλη που έκανα στο Quotev. Έκανε διάφορα κουίζ και έπεσε πάνω στο δικό μου. Μου άφησε ένα σχόλιο. Αυτή ήταν η πρώτη επαφή. Μετά αρχίσαμε να μιλάμε περισσότερο και να μαθαίνουμε η μία για την άλλη. Μας αποκαλούσαμε δίδυμες συνέχεια! Είχαμε πάρα πολλά κοινά (και ακόμα έχουμε!) Εδώ και τόσους μήνες, σχεδιάζουμε την καλύτερη μέρα της ζωής μας: Τη μέρα που θα συναντηθούμε!

Και η μέρα αυτή πλησιάζει σιγά σιγά! Το μάνα, με άφησε να την καλέσω στην Ελλάδα! Και η απάντηση ήταν θετική. Άμα έχουν αρκετά χρήματα για το ταξίδι, θα έρθει του χρόνου το καλοκαίρι! (Δεν ξέρετε πόσο χαίρομαι που η μαμά μου γνώρισε μερικούς από τους καλύτερούς της φίλους online!)

Εγώ με τη Μάια έχουμε τη μέρα φιλίας μας στις 12 Ιουλίου. Σημαντική ημερομηνία! Έχουμε φτιάξει ένα group στο Quotev, για να κάνουμε ένα online πάρτυ. Όχι ότι ξέρουμε πώς θα λειτουργήσει ή κάτι.

Φτιάξαμε επίσεις έναν όρκο Ninjago. Όχι έναν όρκο… ΤΟΝ όρκο! Σκεφτήκαμε τι θα λέει και εγώ τον έφτιαξα ως φωτογραφία.

Ninjago Oath

Ο όρκος που έφτιαξα με την Μάια

Τον έχουμε βάλει στα προφίλ μας, ως δείγμα φιλίας! Στο Quotev είμαστε μια μικρή παρέα, στην οποία εγώ και η Μάια πήγαμε στην κορυφή: Ως οι πρώτοι που θα συναντηθούν στην πραγματική ζωή!

Συμπέρασμα από όλα αυτά: Δεν έχει σημασία άμα δεν τους έχεις δει. Δεν έχει σημασία που δεν τους έχεις δει μπροστά σου ακόμα. Οι φίλοι είναι φίλοι. Μερικές φορές οι άνθρωποι που είναι μακριά σου, σε κάνουν πιο χαρούμενο από αυτούς που είναι δίπλα σου.

Advertisements

Μια ζωγραφιά με συναίσθημα

Γεια σε όλους! Τι κάνουμε; Χάλια; Α εντάξει και εγώ είμαι απογοητευμένη με το τελευταίο επεισόδιο στο Ninjago. Σε νοιώθω. Έτσι είναι η ζωή όμως.

Τελευταία παρακολουθώ μία YouTuber της ηλικίας μου που κάνει βίντεο Ninjago. Τα φτιάχνει όλα μόνη της (δηλαδή τα σχεδιάζει). Μου αρέσει πολύ.

 

Δεν χρειάζεται να βλέπεις Ninjago για να καταλάβεις τι γίνεται. Ακόμα και η κολλητή μου, η Άννα, τα βλέπει μαζί μου, αν και δεν της αρέσει το Ninjago. Θυμάμαι μια φορά που είχα πάει στο σπίτι της και τα βλέπαμε. Είχαμε σκάσει στα γέλια. Μετά αρχίσαμε να χοροπηδάμε και να χορεύουμε σαν τα μουρλά και η Εβελίνα (Εγώ είμαι αυτή) στραμπούλιξε το πόδι της….

Αυτή η YouTuber, η Μελίσα, με έμπνευσε. Είδα τι ξεκαρδιστικά και ενδιαφέροντα βίντεο έκανε (για να καταλάβετε, βλέπω και τα βίντεο με τα Ζωάκια Τοσοδάκια που κάνει) και αποφάσισα να αρχίσω να ζωγραφίζω πράγματα στον υπολογιστή. Yup!

Ξεκίνησα με απλά σχέδια. Χάρηκα πολύ με το αποτέλεσμα. Αποφάσισα να στείλω τις ζωγραφιές στη Μελίσα. Την ίδια κι όλας μέρα πήρα απάντηση. Μου είπε ότι είναι πάρα πολύ ωραίες και ότι χαίρεται πάρα πολύ που με έμπνευσε. Αρχίσαμε να αλληλογραφούμε μετά από αυτό.

Τώρα για το Quotev (ελπίζω να έχεις καταλάβει τι είναι το Quotev μετά από τόσα post!) Ήθελα να βάλω μια σχετικά καλή φωτογραφία για ένα κεφάλαιο σε μία ιστορία μου. Αλλά που να βρεις φωτογραφία με τον Zane και την Pixal στο μπαλκόνι το βράδυ; Τράβαγα τα μαλλιά μου για να σκεφτώ τι να κάνω. Μετά από κάποια ώρα, μου ήρθε η φώτιση! ‘Μα θα τη ζωγραφίσω φυσικά!’ σκέφτηκα και άνοιξα τη ζωγραφική.

Ξεκινάω από το μηδέν. Σχεδίασα έσβησα… Ξανασχεδίασα ξαναέσβησα…. Μετά από μία ώρα είχα το αποτέλεσμα που ήθελα. Την καλύτερη ζωγραφιά που έχω κάνει στον υπολογιστή ως τώρα! Μια ζωγραφιά με συναίσθημα…

Pixane

Ακόμα και όταν ο ουρανός δεν υπάρχει…

‘Να γίνομαι άνεμος για το χαρταετό και χαρταετός για τον άνεμο ακόμα και όταν ο ουρανός δεν υπάρχει…’ -Οδ. Ελύτης Θέλω κι εγώ να γίνω «άνεμος για τον χαρταετό και χαρταετός για τον άνεμο ακόμα και όταν ο ουρανός δεν υπάρχει» και να εξηγήσω μέσα από απλά λόγια πώς θέλω να είναι το μέλλον μας.

hartaetos2

Δώρο που μου έκανε η δασκάλα μου στο τέλος της σχολικής χρονιάς

Τα πράγματα είναι πολύ δύσκολα αυτές τις μέρες. Tώρα παίζεται το μέλλον των παιδιών σας. Το μέλλον μας! Τα παιδιά δε φταίνε σε τίποτα. Θα ζήσουμε με τις αποφάσεις που θα κάνετε εσείς οι μεγάλοι. Εμείς είμαστε τα παιδιά τώρα. Είμαστε αθώα παιδιά. Εγώ είμαι ένα από αυτά τα παιδιά! Με όλα αυτά που αποφασίζετε θα ζήσω. Και τι φταίω εγώ, να ζήσω σε μια Ελλάδα που δε θέλω!; Τι φταίνε ΟΛΑ τα παιδιά να ζήσουν σε μια Ελλάδα που ΔΕΝ θέλουν!; Εγώ υψώνω τη φωνή μου σαν ένα αθώο παιδί και λέω αυτό που θέλω. Δεν περιμένω να μου δώσουν οι άλλοι αυτό που θέλω. Το παίρνω! Δε φοβάμαι να το ζητήσω. Αυτό έπρεπε να κάνετε όλοι σας όλα αυτά τα χρόνια. Να ξεσηκωνόσασταν και να λέγατε αυτό που θέλατε. Και να μην περιμένετε ένα δωδεκάχρονο να σας το πει! Περιμένω ειλικρινά να μου δώσετε σημασία; Ναι. Ναι το περιμένω. Και γιατί; Αν το σκεφτείτε, την προηγούμενη φορά που έγραψα τέτοιο κείμενο, έγινε χαμός. Πήγα μαζί με συμμαθητές μου και τη γυμνάστριά μου στην τηλεόραση και μιλήσαμε για αυτό που ΘΕ-ΛΑ-ΜΕ! Όταν γράψαμε αυτό το post για τα πρωτάκια, ξαφνικά όλα τα σχολεία το εφάρμοσαν. Και ειλικρινά μετά από αυτά, έχω δει τι γίνεται όταν λέμε τη γνώμη μας. Βασικά και να μην είχαν δουλέψει, θα το έγραφα αυτό που ήθελα. Για να με ακούσει ο κόσμος, ακόμα και άμα δεν είχα και πολλές ελπίδες. Αλλά ο καθένας μας έχει ελπίδες. Όλοι μας πρέπει να προσπαθούμε. Να σηκωθούμε και προσπαθήσουμε. Ένα τραγούδι λέει: ‘Όπου υπάρχει πόθος, θα υπάρχει και μια φλόγα. Όπου υπάρχει μια φλόγα, κάποιος θα καεί. Μα επειδή καίει, δε σημαίνει ότι θα πεθάνεις. Πρέπει να σηκωθείς και να προσπαθήσεις’ Αν το σκεφτείτε από όλες τις πλευρές, αυτό είναι το κάτι που πρέπει να κάνουμε. Μπορεί να πέφτουμε, αλλά δεν πρέπει να τα παρατάμε. Πρέπει να πετάξουμε όλοι, σαν ένα, ψηλά. Τόσο ψηλά που θα μας βλέπουν όλοι.  Όλος ο κόσμος. Να ακούσει τη φωνή μας. Εγώ αυτή τη στιγμή είμαι μόνη μου εκεί ψηλά. Δε μπορούμε απλά να ευχόμαστε. Να κοιτάμε τον ουρανό, να ψάχνουμε πεφταστέρια και να κάνουμε ευχές. Γιατί οι ευχές μας, βγαίνουν αληθινές μόνο όταν προσπαθούμε. Εγώ ξέρω σε τι κατάσταση ζούμε. Το παίρνω πολύ σοβαρά, ακόμα κι αν είμαι παιδί. Πληροφορούμαι. Όπως θα έπρεπε όλα τα παιδιά και όλοι όσοι δεν ξέρουν τι γίνεται! Γιατί πως θα κάνουμε τις ευχές μας, άμα δεν ξέρουμε τι συμβαίνει γύρω μας; Ο καθένας με τον δικό του τρόπο, με το δικό του ταλέντο. Πρέπει να έχουμε αυτοεκτίμηση. Εγώ δεν ασχολούμαι με αυτά που κάνουν όλα τα παιδιά. Ασχολούμαι με την πληροφόρηση, τα λόγια. Εγώ κάθε μέρα είμαι μπροστά από τα τετράδια και τα βιβλία μου, διαβάζω και γράφω. Σκέφτομαι. Τα άλλα παιδιά ονειρεύονται ήρωες, παιχνίδια… Εγώ ονειρεύομαι μια καλύτερη Ελλάδα. Εκτός από όλα αυτά που κάνουν τα άλλα παιδιά της ηλικίας μου, εγώ κάνω και αυτό. Έχω ζήσει πράγματα που δεν έχουνε ζήσει οι φίλοι μου. Δεν ξέρουν πως νιώθω. Τι βλέπω όταν κοιτάω έξω, τι σκέφτομαι όταν κοιτάω τον χάρτη της Ελλάδας. Υπάρχουν, υπήρχαν και θα υπάρχουν τέτοια παιδιά στον κόσμο. Που ξεσηκώνουν τον κόσμο και λένε τη γνώμη τους. Αυτές οι αποφάσεις, όπως είπα πριν, είναι το μέλλον μας. Είναι το… «Ζήσε για πάντα ή πέθανε νέος». Δεν είναι αστεία αυτά τα πράγματα! Δεν μπορούμε να μείνουμε ένα κράτος μόνο μας! Το νόημα της ζωής δε είναι να επιβιώσουμε! Τι θα κάνουμε; Θα πάμε όλοι στα χωριά, και θα προσπαθήσουμε να ζήσουμε με εκείνο το φαγητό; Θα φύγουμε από τη χώρα; Λοιπόν όταν γίνει αυτό, όταν φύγουνε κάποιοι από τη χώρα, θα δούνε πως φερόμαστε εμείς στους πρόσφυγες, στους μετανάστες και γενικά σε όλους τους ξένους! Δεν είμαστε μόνο Έλληνες στην Ελλάδα! Υπάρχουνε και άλλοι! Οι οποίοι γεννήθηκαν εδώ, έζησαν εδώ όλοι τους τη ζωή. Δεν μπορούνε να ψηφήσουν σαν εμάς. Ούτε εμείς τα παιδιά μπορούμε να ψηφίσουμε! Γιατί να μπορούν τα παιδιά από τις άλλες χώρες, να αξιοποιήσουν την τεχνολογία και εμείς να μη μπορούμε; Δε θα μπορούμε να αγοράσουμε πράγματα. Δε θα μπορούμε να μαθαίνουμε πράγματα. Εμένα η τεχνολογία μου έχει αλλάξει τη ζωή. Δεν θα το διαβάζατε αυτό άμα δεν υπήρχε η τεχνολογία! Οι άλλες χώρες θα αναπτύσσονται όσο εμείς θα κοιτάμε να επιβιώσουμε. Δεν πρέπει να μείνουμε πίσω. Από τη δική σας απόφαση, θα εξαρτηθεί το μέλλον μας! Γιατί το δημοψήφισμα δεν είναι «Άντε πάω να διαλέξω κάτι να τελειώνουμε!» Πολλοί ψηφίζουν χωρίς να ξέρουν τι γίνεται ή χωρίς να σκέφτονται. Δεν είναι σωστό. Αυτή η απόφαση είναι το μέλλον όλων και κυρίως των παιδιών. Δεν είναι μόνο μια απλή απόφαση! Είναι πολλά παραπάνω. ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΜΕΙΝΟΥΜΕ ΣΤΗΝ ΕΥΡΩΠΗ Είναι καλό να έχουμε αυτοπεποίθηση αλλά Η ΥΠΕΡΒΟΛΙΚΗ αυτοπεποίθηση δεν κάνει καλό! Δεν πρέπει να πιστεύουμε ότι μπορούμε ολομόναχοι να κάνουμε τα πάντα! Όχι! Είμαστε ΕΝΑ!

Η Τελευταία Μέρα στο Σχολείο

Την Παρασκευή ήταν η τελευταία μέρα στο σχολείο. Φτιάξαμε καπέλα αποφοίτησης, πήγαμε να αποχαιρετήσουμε τα πρωτάκια μας… Α και φυσικά ήταν το πάρτυ της έκτης!!! Αλλά ας τα πάρουμε όλα από την αρχή.

Αφού φτιάξαμε τα καπέλα, πήγαμε στην τάξη των μικρών μας φίλων. Είχαμε φτιάξει από την Πέμπτη, κάτι σελιδοδείκτες και παγωτό (Ναι! Φτιάξαμε παγωτό! [Που φυσικά φάγαμε και εμείς]) Εγώ είχα πάρει στον Παναγιώτη και ζελεδάκια. Αυτά δώσαμε εμείς στα πρωτάκια μας. Τι έδωσαν αυτά σε εμάς; Κάτι υπέροχες κάρτες που ζωγράφισαν και έγραψαν μόνα τους. Μπορεί όλες οι κάρτες να έγραφαν το ίδιο. Αλλά το έγραψαν εκείνα μόνα τους. Έβαλαν τα καλύτερά τους γράμματα για να γράψουν κάτι για εμάς. Από την άλλη πλευρά της κάρτας, έκαναν μια ζωγραφιά. Και τι ζωγράφισε ο Παναγιώτης; ΧΕΛΩΝΟΝΙΝΤΖΑΚΙΑ!!!!!! Και πια χελωνονιντζάκια; Τον Leo και τον Donnie! Δηλαδή το αγαπημένο του και το αγαπημένο μου.

karta-panagioti

‘Στην αγαπημένη μου φίλη…. την Εβελίνα
Εύχομαι καλό καλοκαίρι
Χαρούμενες διακοπές και καλή
πρόοδο στο Γυμνάσιο
Θα σε θυμάμαι για πάντα.
Με αγάπη Παναγιώτης’

Πέρασα όλη τη μέρα μου με τον μικρό. Δεν ήθελα να φύγω. Θα μου έλειπε πάρα πολύ! Κανονικά θα έκανα παρέα με τους φίλους μου, αλλά ήταν το πάρτυ της έκτης στο οποίο θα έρχονταν όλοι μου οι συμμαθητές.

Πάει πια η σχολική χρονιά…. Πάνε τα μαθήματα. Ήρθε το καλοκαίρι. Ok… Χαίρομαι πάρα πολύ που τελείωσε το σχολείο! Χαίρομαι που ήρθαν οι διακοπές! Θα πάω σε πολλά μέρη φέτος το καλοκαίρι. Όμως θα σκυλοβαριέμαι στον καναπέ τα μεσημέρια. Θα παίζω Nintendo με την Εβίτα μέχρι να βαρεθώ. Θα γράφω ιστορίες και Post μέχρι να με πονέσουν τα δάχτυλά μου. (Θα δραπετεύσω για να δω τους φίλους μου… Να τους δω ξανά….)

Τελειώνοντας το Δημοτικό

Δεν μπορώ να πιστέψω ότι 6 χρόνια πέρασαν τόσο γρήγορα. Πάντως δε νομίζω ότι 6 χρόνια στο γυμνάσιο θα περάσουν τόσο γρήγορα όσο στο δημοτικό.

school kids

Θυμάμαι όταν ήμασταν όλοι πρωτάκια και τρέχαμε γύρω γύρω στο προαύλιο. Που φοβόμασταν τα μεγάλα παιδιά, ή όπως τους λέγαμε τότε, ‘Τους Γίγαντες’
Θυμάμαι όταν πήγαμε δευτέρα και νιώθαμε περήφανοι που δεν ήμασταν πια οι μικροί του σχολείου. Που δεν φοβόμασταν πια τους γίγαντες.
Θυμάμαι στη τρίτη, που ήρθαν καινούρια παιδιά στο τμήμα μας, να αντικαταστήσουν αυτά που έφυγαν.
Θυμάμαι όταν ήμασταν τεταρτάκια. Την πρώτη χρονιά που θα παίρναμε μέρος, στην γιορτή λήξης των μεγάλων παιδιών.
Θυμάμαι πέρσι, στην πέμπτη, που αποκτήσαμε πάρα πολύ αυτοπεποίθηση. Που λαχταρούσαμε να πάμε έκτη δημοτικού. Να γίνουμε οι μεγάλοι του σχολείου!

Θυμάμαι, θυμάμαι, θυμάμαι… Μπορώ να θυμηθώ τα πάντα από το δημοτικό. Και μπορώ να φανταστώ το γυμνάσιο. Όλα θα είναι τόσο διαφορετικά! Θα ξαναγίνουμε οι μικροί του σχολείου.

Φαντάζομαι τον τεράστιο χώρο και τα γήπεδα, γεμάτα παιδιά.
Φαντάζομαι τις τάξεις.
Φαντάζομαι τους καινούριους μου συμμαθητές και τα αμέτρητα παιδιά που θα είναι στο σχολείο.
Φαντάζομαι τα καινούρια μαθήματα και τις εξετάσεις.
Φαντάζομαι τους καθηγητές.

Για τώρα μπορώ μόνο να φανταστώ. Σε λίγο καιρό θα μπορώ να δω και μόνη μου. Αλλά τι κι αν δε θέλω να δω; Αν δε θέλω να μάθω; Αν δε θέλω να πάω στο γυμνάσιο; Φυσικά και θέλω να πάω. Αλλά υπάρχει και μια άλλη πλευρά. Η αλλαγή θα είναι μεγάλη. Αυτό είναι που φοβάμαι.

Μερικές φορές φοβόμαστε να αποδεχτούμε την αλήθεια. Να αποδεχτούμε μια αλλαγή στη ζωή μας. Αυτό πρέπει να κάνουμε τώρα. Να αποδεχτούμε την αλλαγή από το δημοτικό στο γυμνάσιο.

photo by: Ana Fukase

Η πίστα με το οξύ – Η ζωή με μια μικρή αδερφή Νο 1

Πώς ξύπνησα σήμερα το πρωί; Η Εβίτα με ξύπνησε! Λοιπόν χθες πήγα σε κάτι φίλους μου και γύρισα λιγουλάκι αργά. Δεν μπορούσα να κοιμηθώ, όταν τελικά κοιμήθηκα ξύπνησα 3 φορές… Όχι λάθος. 4 φορές! (αν μετρήσουμε και αυτήν το πρωί)

Εβίτα: (με ξυπνάει)
Εγώ: Εβίτα γιατί με ξύπνησες;;;
Εβίτα: Επειδή είναι 8 η ώρα.
Εγώ: Ε και επειδή;;;;
Εβίτα: Εσύ ξυπνάς πάντα στις 6:30!
Εγώ: Όχι όταν έχω ξενυχτίσει στο σπίτι του Zane και του Di! (Ω ναι! Με αγόρια ήμουν!) (Όχι αληθινά ονόματα)
Εβίτα: Τέλος πάντων….. Μου ήρθε μια τέλεια ιδέα να παίξουμε!
Εγώ: Να παίξουμε; Τώρα;
Εβίτα: Ναι!!!!
Εγώ: Μου κάνεις πλάκα…
Εβίτα: Μα πάντα παίζουμε.
Εγώ: Εβίτα… Δεν κοιμήθηκα καθόλου καλά! Είμαι κουρασμένη!
Εβίτα: Να μου το έλεγες πριν!
Εγώ: Τι πριν;;;; Κοιμόμουν! Έπρεπε να θυμηθώ να σου το πω κι όλας;
Εβίτα: Καλά! Ασ’ το!!! (φεύγει θυμωμένη)

Μετά άντε να ξανακοιμηθείς! Άνοιξα το τετράδιο που γράφω ιστορίες και συνέχισα αυτή που γράφω αυτόν το καιρό. Όχι λάθος… Την τελείωσα! Και τώρα που έγραφα και η Εβίτα έπαιζε Super Mario Galaxy 2, μου λέει ότι θέλει βοήθεια για μία πίστα.

Εβίτα: Εβελίνα!!!  Δε βρίσκω το δεύτερο αστέρι σε αυτήν την πίστα!!!
Εγώ: Δεν μπορώ να έρθω τώρα Εβίτα!
Εβίτα: Γιατί;
Εγώ: Γράφω post!
Εβίτα: Έλα για λίγο!!!
Εγώ: Λες το αστέρι στη πίστα με το οξύ;
Εβίτα: Ναι!!
Εγώ: (γυρνάω προς την Εβίτα) Καλή. Τύχη!
Εβίτα: Γκρρρρρρ….

evita2

Και τώρα μόλις μου ήρθε η ιδέα να βγάλω φωτογραφία την πίστα με το οξύ, για να τη βάλω στο post. Αλλά η Εβίτα παίζει μια άλλη πίστα! Γκρρρρρρ….

Εγώ: Εβίτα μπορείς να πας λίγο στην πίστα με το οξύ να τι βγάλω μια φώτο.
Εβίτα: Γιατί;
Εγώ: Ε έτσι… Για το post! (Τώρα θα πέσουν οι ερωτήσεις)
Εβίτα: Α εντάξει! Περίμενε να περάσω αυτή την πίστα.
Εγώ: (πάω λίγο στο laptop) (σκέφτομαι: Μήπως να βάλω και την άλλη πίστα;;;)
Εβίτα: Ανυπομονώ να μου πάρεις το αστέρι!!!!
Εγώ: Περίμενε!
Εβίτα: Ε έλα όμως!
Εγώ: Περίμενε λέω…
Εβίτα: Καλά… Θα βάλω τον Mario να κοιμηθεί μέχρι να έρθεις!
Εγώ: ΣΤΑΜΑΤΑ ΝΑ ΜΙΛΑΣ!!! ΓΡΑΦΩ POST ME ΤΙΤΛΟ ‘Η ΖΩΗ ΜΕ ΜΙΑ ΜΙΚΡΗ ΑΔΕΡΦΗ’ ΚΑΙ ΘΕΛΩ ΝΑ ΓΡΑΦΩ ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΛΕΣ!!!
Εβίτα: Ααααααα… Εγώ να παίξω κάτι άλλο μέχρι να έρθεις;;;
Εγώ: Όχι γιατί έρχομαι! (πάω στο σαλόνι) Καλέ! Τι περιμένεις μπροστά από το αστέρι! Όσο παίζεις θέλω να σε βγάλω!
Εβίτα: Αα! Την ξαναβάζω τότε!
Εγώ: Περίμενε μου έδωσες κι άλλο υλικό για το Post τώρα! (πάω στο laptop, γράφω)

evita1

Εγώ: (βγάζω τις φωτογραφίες που βλέπετε στο post) Ωραία! (πάω να φύγω)
Εβίτα: Το αστέρι;;; Δεν θα το μου πάρεις;;;
Εγώ: (σκέφτομαι: Πω ρε δεν τι γλιτώνω τώρα!) Καλά…. Δώσε το Remote! (περνάω την πίστα μετά από αρκετές προσπάθειες)
Εβίτα: ΣΕ ΑΓΑΠΑΩ!!!!!!!
Εγώ: Ναι…
Εβίτα: Τώρα θα μου πάρεις και άλλα λίγα αστέρια;;;
Εγώ: Μου κάνεις πλάκα, σωστά;;;;

Έφυγα γρήγορα από το σαλόνι και πήγα πάλι στο laptop να συνεχίσω το Post. Ουφ… Επιτέλους έκλεισε το στόμα της… Δεν λέει άλλες ατάκες…

Μάλλον θα προσέξατε ότι στον τίτλο λέει ‘Νο 1’. Πιστέψτε με… Θα υπάρξουν πολλά τέτοια post ακόμα. Μπορούμε να πούμε πως εδώ θα είναι… Οι Ατάκες της Εβίτας ή κάτι τέτοιο. Τέλος πάντων…. PEACE OUT DUDES!!!
~Evelon

Σε τι να χρησιμεύουν τα Αγγλικά άραγε;

Πολλοί λένε ότι τα Αγγλικά είναι μια απλή γλώσσα. Ναι OK… Μια γλώσσα είναι! Αλλά στη συγκεκριμένη γλώσσα είναι γραμμένα σχεδόν τα πάντα! Και λοιπόν σας λέω….

Τα Αγγλικά είναι η ΠΙΟ χρήσιμη γλώσσα!

Εγώ τα Αγγλικά τα χρησιμοποιώ με πολλούς τρόπους! Και οι πιο σημαντικοί είναι αυτοί:

  1. Γράφω ιστορίες στα Αγγλικά σε διάφορα site.
  2. Επικοινωνώ με άλλους στο διαδίκτυο.
  3. Βλέπω επεισόδια, ταινίες κτλ στα Αγγλικά και δεν κάθομαι όλη την μέρα στην τηλεόραση να περιμένω να τα δείξει.
  4. Τρελαίνω τους φίλους μου μιλώντας τα!
  5. Καταλαβαίνω πόσο άσχετοι είναι οι μεταφραστές, γιατί οι ατάκες στις ταινίες και στα επεισόδια δεν έχουν καμία απολύτως σχέση με αυτές στα Αγγλικά!
  6. Καταλαβαίνω τι πρέπει να κάνω στα βιντεοπαιχνίδια, διότι όλες οι αποστολές ή οδηγίες είναι στα Αγγλικά.
  7. Διαβάζω ιστορίες στο διαδίκτυο.
  8. Μαθαίνω απέξω τραγούδια και διαβάζω τα lyrics.
  9. ΤΑ ΛΑΤΡΕΥΩ!!!!

Καλά… Το τελευταίο δεν είναι τρόπος μα…. Είναι αλήθεια! Μπορείς να κάνεις ό,τι θες, με τα Αγγλικά! Να βρίσκεις πληροφορίες, να αλληλογραφείς με άλλους ανθρώπους…

Τώρα με το θέμα της τρέλας (Νο 4)… Ναι. Ναι είναι αλήθεια… Σχεδόν όλοι μου οι φίλοι είναι πανάσχετοι στα Αγγλικά. Ας πούμε μιλάω Αγγλικά σε έναν φίλο μου και εκείνος γνέφει καταφατικά. Μετά τον ρωτάω αν έχει καταλάβει τι μόλις είπα και η απάντηση είναι πάντα τελείως άσχετη!!! Τέλος πάντων…

Φαντάζομαι πώς δεν θέλετε τα παιδιά σας να γίνουν από αυτούς τους άσχετους. Ένα πολύ ωραίο παιχνίδι για την βελτίωση των Αγγλικών (που πρέπει να το ομολογήσω… χρειάστηκα μετάφραση Google για μερικές λέξεις) είναι το Shop and Drop.

elephant

Σκοπός του παιχνιδιού είναι να ανοίξεις την σωστή πύλη, για να ρίξεις το αντικείμενο που σου ζητάει στο σωστό κουτί. Υπάρχουν 15 πίστες που πρέπει να ολοκληρώσεις. Το παιχνίδι έχει διαφορετικές λέξεις σε κάθε πίστα. Μπορείς επίσης να δεις σε ποια θέση βρίσκεσαι στους εθνικούς και στους παγκόσμιους πίνακες κατάταξης.

Και τώρα πρέπει να το πω… Είμαι number One στην Ελλάδα! (Μάλλον όχι για πολύ… Αφού θα το παίξουν πολλοί από εσάς…. :D)

score

Μάλλον αυτό το παιχνίδι είναι η λύση για ασχετοσύνη των φίλων μου στα Αγγλικά! 🙂
Γεια σε όλους! Και να θυμάστε… Προσέξτε στο μάθημα Αγγλικών!!!